de dag dat ik er de brui aan gaf

De dag dat ik er de brui aan gaf

Hoe het allemaal begon

Ik weet het nog goed, het was een donderdag in Maart 2018, de dag dat ik er de brui aan gaf. Ik kon het niet meer. Het lukte niet meer. De nacht ervoor had ik alweer niet geslapen, maar toch sleepte ik me naar mijn werk. Daar verstopte ik me in een lokaaltje waar niemand me zag (thank God for flexplekken) en probeerde de tranen te verbijten. Tijdens de middagpauze ging ik buiten een wandeling maken in de hoop dat dit beterschap zou brengen. Helaas.. Om 15u gaf ik het op, ik ging naar huis. Thuis gekomen kroop ik in een hoekje, waar ik uren aan één stuk heb zitten wenen.

Ik nam me die avond voor me de volgende dag ziek te melden, een hele dag rusten en na het weekend zou het dan wel weer beter gaan. Mijn vriend begreep op dat moment dat het zo niet verder kon en verplichtte me om de huisarts op te zoeken. De angst sloeg me op dat moment om het hart. Naar de huisarts? Wat moest ik daar vertellen? Ik zelf had geen idee van wat er aan de hand was, wat ik voelde, waar ik last van had, …

Gelukkig besloot mijn vriend om mee te gaan, samen met hem durfde ik de ‘confrontatie’ wel aan. Toen de huisarts vroeg waarom we er waren kon ik geen woord uitbrengen. Ik keek hoopvol naar mijn vriend. Hij begon te vertellen hoe hij de situatie zag, hoe hij mijn lijdensweg moest aanzien. Op dat moment lukte het me wel om ook mijn verhaal te doen, terwijl de tranen maar bleven stromen.

Ik was overspannen en had dringend nood aan rust was de boodschap van de huisarts. Hij schreef twee weken rust voor. Met heel veel tegenzin aanvaardde ik. Ik voelde me nu nog slechter dan voordien, want nu liet ik ook nog mijn werkgever in de steek.

Achteraf gezien ben ik mijn huisarts zo ongelooflijk dankbaar om naar mijn – onsamenhangend en snikkend – verhaal te luisteren en me serieus te nemen.

Burn-out als groeiproces

Op dit moment kan ik zeggen dat ik gelukkig ben. Ik geniet opnieuw met volle teugen van het leven en sta veel meer stil bij wat ik wil en wat ik nodig heb. Mijn burnout is uiteindelijk iets positiefs geworden in mijn leven. Het werd een kantelpunt. Een moment waarop ik mijn leven in eigen handen nam en zelf koos voor mijn geluk. Dat wens ik anderen ook toe!

Ik ben ervan overtuigd dat je een betere mama kan zijn als je meer jezelf kan zijn, als je kan zijn wie jij wilt zijn. En niet wat de maatschappij van jou verwacht. Ik ben er ook van overtuigd dat het voor iedereen weggelegd is om van het leven te genieten, ook voor jou!

Herken jij je in dit verhaal? Wacht dan niet langer en vertraag! Zorg beter voor jezelf, zo kan jij ook beter voor anderen zorgen.

Checklist Overspannenheid

Download via onderstaande knop een checklist en ontdek aan de hand van deze eenvoudige checklist of jij mogelijks ook overspannen bent.

Heb jij een goede vriendin waarvan je denkt dat ze misschien ook overspannen is, of denk je dat deze checklist ook waardevol is voor iemand in je omgeving? Stuur deze post gerust door!

Wil je meer lezen over stress en mijn burn-out, lees dan zeker deze blogposts:

Wil je graag meer weten over wie Gewoon Lies is, kijk zeker eens op de Over mij pagina. Zit je met een vraag of wil je graag contact met me opnemen, vul het contactformulier in en ik stuur je zo snel mogelijk een mailtje terug.

Geen enkel nieuws missen, schrijf je dan in op de nieuwsbrief van Gewoon Lies en ontvang een mailtje telkens een nieuwe blogpost online komt.

Volg me ook op:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *