nietaankindengezinverklappen

Book Review: #nietaankindengezinverklappen

Sinds een tijdje heb ik een oude passie van mezelf terug gevonden, namelijk boeken lezen. Tegenwoordig verslind ik dus opnieuw boeken, zowel fictie als non-fictie. In de rubriek ‘Book Review’ deel ik regelmatig mijn review van een boek waarvan ik denk dat het ook jou kan inspireren of iets bijbrengen. Deze keer is het de beurt aan het boek #nietaankindengezinverklappen van Hanne Luyten.

De geweldige titel van het boek is op zich al een reden om het boek te gaan lezen. De inhoud van het boek bevestigd alleen maar dat het een zalig boek is om te lezen. Een boek vol met anekdotes en flaters uit het moederschap, overgoten met een sausje humor en afgedekt met een bodemloos vat van liefde voor haar kinderen.

Wie is Hanne Luyten?

Hanne Luyten is een mama van drie jongen kinderen uit, die het moederschap neemt zoals het komt. Ze gaat daarbij meer dan eens roemloos ten onder, net zoals andere jonge moeders. Ze noemt haarzelf dan ook geen ploetermoeder, maar een loedermoeder. In haar boek #nietaankindengezinverklappen beschijft ze doodeerlijk de flaters die ze begaat in het ouderschap.

Hanne omschrijft zichzelf als een “per ongeluk schrijfster”. Ze heeft ondertussen twee boeken op haar naam staan. Naast het boek #nietaankindengezinverklappen over moederschap schreef ze het kinderboek “Het huis met de gele deur“, een prachtig vertelboek op rijm. Ze bracht ook een scheurkalender uit, gevuld met anekdotes die ze tijdens haar lezingen opving.

Een eerlijk boek over ouderschap

Hanne neemt ons in haar boek mee doorheen haar leven als moeder van Maxikind, Mediumkind en Minikind. Ze gaat daarbij geen enkel taboe uit de weg. Het boek zit vol met eerlijke verhalen die zó herkenbaar zijn voor andere jonge moeders. Met als uitgangspunt “Die andere moeders doen ook maar wat” is Hanne ervan overtuigd dat moeders iedere dag starten vanuit de allerbeste bedoelingen voor hun kinderen.

Het meest herkenbare stukje voor mij is haar hoofdstuk over zwangerschap. Net zoals mij, haatte Hanne het om zwanger te zijn. En toch koos ze, net zoals ik, om deze hel drie keer te doorstaan. Alles voor onze kinderen!

Ik haatte zwanger zijn. Echt enorm hard. Ik vond er helemaal niks aan. Ik herkende mezelf niet – letterlijk en figuurlijk – en ik haatte het nog harder dat niemand dat begreep. En I swear to all my gods, als er ooit nog IEMAND tegen mij zegt dat zwanger zijn toch echt genieten is, maak ik die persoon af met het eerste het beste botte voorwerp dat ik kan vinden.

Hanne Luyten

Typerend voor Hanne is de humor die ze in het boek verwerkt. Met de titel #nietaankindengezinverklappen maakt ze onmiddellijk duidelijk dat we meer moeten relativeren en de humor inzien van onze flaters. Er wordt overigens in het hele boek niet over Kind en Gezin gesproken.

Het gevoel dat ik overhield na het lezen van het boek was een gevoel van liefde. Alhoewel Hanne schrijft over de struggles van het moederschap, is het hele verhaal doorspekt met de onvoorwaardelijke liefde voor haar kroost.

het leven van een loedermoeder

Hanne omschrijft in haar boek drie soorten moeders:

  • Mevrouwenmoeders: zij slagen er op mysterieuze wijze in om te sporten, uit eten te gaan met vriendinnen, er steeds stralend uit te zien én uiterst beleefde kinderen te hebben.
  • Ploetermoeders: zij sloven zichzelf iedere dag uit om alles op werk- en privévlak gesmeerd te laten verlopen
  • Loedermoeders: zij die niet perfect opgemaakt aan de schoolpoort staan en weleens tegen hun kinderen roepen.

Hanne rekent zich tot deze laatste groep, de loedermoerders. Zo heeft ze bijvoorbeeld al 2x naar het anti-gifcentrum moeten bellen, laat ze het knippen van de kindernagels over aan haar man wegens een incident met haar 10-dagen oude baby en werd het haar van haar 3-jarig zoontje nog nooit gekamd.

Hanne heeft soms wel eens last van een knagend schuldgevoel. “Maar er is ook relativeringsvermogen, humor en wijn” voegt Hanne daaraan toe. En dat typeert het hele boek: eerlijkheid, humor en liefde.

“Ik denk soms ook: thank god ze liggen in hun bed.”

Hanne Luyten

Welk type moeder ben jij?

Ik kan in alle eerlijkehid zeggen dat ook ík een loedermoeder ben. Ik schreeuw al eens tegen mijn kinderen na een zware dag, sta soms in jogging aan de schoolpoort of stuur de kinderen naar buiten als ik een beetje rust in huis wil. Schaam ik me daarvoor? Zeker niet! Zie ik mijn kinderen daarom minder graag? Absoluut niet, mijn kinderen zijn mijn wereld!

En jij, tot welk type moeder behoor jij?

#nietaankindengezinverklappen: een must-read

Ik zal niet snel een boek als een must-read bestempelen. Maar voor jonge ouders is dit boek is dat toch echt wel! Je gaat je op slag beter voelen over je eigen ouderschap ;-).

Zoek je nog een een kerstcadeau’tje voor jezelf, twijfel niet en schaf het #nietaankindengezinverklappen aan. Het boek is een ideale traktatie om tijdens een rustige avond met een glaasje wijn onder een dekentje te kruipen en te ontsnappen aan de chaos van alle dag.

Lees ook mijn andere Book Reviews:

Wil je graag meer weten over wie Gewoon Lies is, kijk zeker eens op de Over mij pagina. Zit je met een vraag of wil je graag contact met me opnemen, vul het contactformulier in en ik contacteer je zo snel mogelijk terug.

Volg me ook:

3 reacties op “Book Review: #nietaankindengezinverklappen”

  1. Pingback: Een jaar in boeken: 2020 | Gewoon Lies

  2. Pingback: Book review: Je kind kan het zelf | Gewoon Lies

  3. Pingback: Book review: Leven zonder filter | Gewoon Lies

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *